Wiedza biznesowa, finansowa, ekonomiczna. Szukasz firmy szkoleniowej?

Tworzenie struktur funkcjonalnych w banku – dalszy opis

Jak wyżej wspomniano, struktury funkcjonalne w pełnej ich postaci są stosowane w małych bankach, o małej dywersyfikacji świadczonych usług oraz skupiających swoją działalność na jednym terenie (problem globalizacji nie istnieje), a także w procesie organizowania central większych banków.

W strukturze funkcjonalnej autonomia poszczególnych jednostek składowych jest niewielka, a związki między nimi są natury organicznej, co oznacza, że jedna bez drugiej nie może istnieć. Wymaga to znacznego stopnia koordynacji działalności wyodrębnionych jednostek. Ciężar ten spoczywa na dyrektorze banku. Struktury funkcjonalne zwane są często strukturami typu „U” (od: unitary structure – struktura unitarna, jednolita, spójna, uniwersalna). Mimo pewnych ich mankamentów, struktury te są naturalną formą organizacyjną banku w pierwszym etapie jego rozwoju.

Bank, tak jak każda jednostka gospodarcza, dąży do wzrostu swojej wielkości drogą pozyskiwania coraz większej liczby klientów i rozwoju świadczonych usług. Konsekwencją wzrostu skali dokonywanych operacji oraz poszerzania zakresu świadczonych usług są zmiany natury organizacyjnej, a często odchodzenie od struktur funkcjonalnych (typu „U”), które na pewnym etapie rozwoju banku mogą stać się hamulcem jego dalszego rozwoju.

W takich przypadkach dobrym rozwiązaniem jest struktura obiektowa. W procesie jej tworzenia oprócz kryterium funkcjonalnego grupowania stanowisk pracy, komórek i jednostek organizacyjnych stosuje się kryterium rodzaju świadczonych usług lub rodzaju klientów, do których one trafiają.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.