POPYT NA PIENIĄDZ

Popyt na pieniądz jest związany przede wszystkim z pełnieniem przez pieniądz funkcji środka wymiany i środka płatniczego. Wykonując te funkcje pieniądz, uczestnicząc w transakcjach kupna-sprzedaży, krąży między dłużnikami a wierzycielami i służy regulowaniu innych zobowiązań. Już A. Smith stwierdził, że ilość pieniądza niezbędna dla obsługi wymiany towarów jest zawsze mniejsza od sumy obsługiwanych transakcji. Dzieje się tak dlatego, że pieniądz krąży (cyrkuluje), a jednostka pieniądza może obsłużyć w określonym czasie wiele różnych transakcji.

Zależność między ilością pieniądza a sumą obsługiwanych w danym czasie transakcji przedstawia I. Fischer. Sformułował on w 1911 r. tzw. równanie wymienne Fishera”, zgodnie z którym:

– M V = P T gdzie: M – ilość obiegającego (cyrkulującego) pieniądza,

– V – szybkość krążenia pieniądza, czyli ilość obrotów, jaką wykonał pieniądz w określonym czasie, co można również wyrazić liczbą transakcji przypadających przeciętnie na jednostkę pieniądza,

– P – średni poziom cen,

– T – rozmiary transakcji.

Przekształcając powyższe równanie, otrzymamy: T co oznacza, że poziom cen jest określany ilością (M) pieniądza, szybkością jego obiegu (V) oraz rozmiarami transakcji (T). Ponieważ szybkość obiegu w krótkim okresie jest względnie stała, wzrost podaży pieniądza, przy niezmienionych rozmiarach transakcji, wywoła wzrost cen. Stąd można wyliczyć tzw. transakcyjny popyt na pieniądz: gdy przewidujemy, że suma transakcji w przyszłym okresie wyniesie PT, a szybkość obiegu V jest znana z poprzedniego okresu można więc wyliczyć ilość pieniądza M potrzebną do obsługi tych transakcji.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *