Wiedza biznesowa, finansowa, ekonomiczna. Szukasz firmy szkoleniowej?

Operacje na międzybankowym rynku pieniężnym – dalszy opis

W latach 1990-1993 depozyty bankowe ulegały dość znacznym wahaniom, a średni okres utrzymywania lokat przez poszczególne banki był bardzo zróżnicowany. Całkowicie zanikły dobrowolne lokaty terminowe w NBP wobec ich niższego oprocentowania przeciętna stopa oprocentowania lokat w bankach komercyjnych była wyższa od ich oprocentowania w NBP o kilka punktów procentowych. Na międzybankowym rynku pieniężnym nastąpił wzrost wzajemnych lokat banków, które w poszczególnych miesiącach 1992 roku osiągały poziom od 7 do 12 bin starych zł i wzrosły w następnych latach. Przeważały wówczas lokaty 3-miesięczne oraz półroczne, a pojawiły się lokaty miesięczne i krótsze. Zmiany stanu lokat i skracanie się przeciętnego okresu ich utrzymywania świadczą o reguluj ącym działaniu międzybankowego rynku pieniężnego. Następuje elastyczne dostosowywanie płynności finansowej banków do popytu na pieniądz, odzwierciedlając reakcje banków na sytuację na rynku kredytowym i opłacalność rozszerzania działalności kredytowej przy wzajemnym zasilaniu w środki pieniężne.

Od 1995 r. można mówić o ukształtowanym rynku pieniężnym w Polsce. W latach 1995-1996 przyrosty kredytów i depozytów oraz lokat międzybankowych były wyższe od przewidywanych w założeniach polityki pieniężnej (por. rozdz. 1.7.). Banki odeszły od wiązania własnych stóp procentowych z wysokością oprocentowania kredytów refinansowych NBP, przystosowując ich poziom do popytu i podaży na międzybankowym rynku pieniężnym. W latach 1997-1998 wzrosła skala operacji otwartego rynku (por. s. 28) w porównaniu z poprzednim rokiem. Operacje NBP na rynku pieniężnym miały na celu przede wszystkim ściągnięcie z banków nadwyżek środków pieniężnych.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.