Wiedza biznesowa, finansowa, ekonomiczna. Szukasz firmy szkoleniowej?

Międzynarodowy Fundusz Walutowy (International Monetary Fund)

Wymienione jednostki tworzą tzw. Grupę Banku Światowego, która jest największą międzynarodową organizacją kredytową, prowadzącą działalność na wszystkich kontynentach.

Obok Grupy Banku Światowego w krajach słabo rozwiniętych powołano regionalne banki rozwoju. Jako pierwszy powstał w 1959 r. Inter- amerykański Bank Rozwoju. Następny, Afrykański Bank Rozwoju, powstał w 1964 r., a Azjatycki Bank Rozwoju powołano do życia w 1965 r. Banki te pełnią dwie główne funkcje, których nie może pełnić Bank Światowy, obejmujący swym zasięgiem niemal całą gospodarkę światową. Pierwsza z nich polega na stymulowaniu integracji gospodarczej, a druga na pobudzaniu procesów kapitalizacji w krajach słabo rozwiniętych.

Międzynarodowy Fundusz Walutowy (International Monetary Fund) utworzono w 1944 r. w celu koordynowania polityki finansowej oraz służenia jako ośrodek konsultacji, informacji i dokumentacji w zakresie międzynarodowych stosunków walutowych. Fundusz rozpoczął działalność w 1947 roku. Polska była krajem założycielskim MFW i jego członkiem do 1950 r. ponownie została przyjęta do Banku Światowego i MFW w 1986 r. Od 1970 r. MFW wprowadził jednostkę pieniężną SDR (ang. Special Drawing Rights – por. s. 313).

Zasoby finansowe MFW powstają z wpłat krajów członkowskich, przy czym im kraj jest bogatszy, tym wyższa przypada na niego kwota. Do innych źródeł powiększania zasobów MFW można zaliczyć zaciąganie pożyczek w walutach wymienialnych, dochody z lokat i opłat, z emisji SDR oraz wypuszczanych obligacji. w wypadku zagrożenia stabilności systemu finansowego Rzeczypospolitej Polskiej, a także właściwość organów (władz) w sprawach dewizowych oraz zasady kontroli dewizowej. Operacje zagraniczne mogą przeprowadzać banki, których statuty przewidują prawo posiadania przez nie wartości dewizowych i dokonywania nimi obrotów. Wykonują one operacje walutowe i dewizowe zgodnie z zasadami określonymi w prawie dewizowym i bankowym oraz w międzynarodowych porozumieniach. Te banki wykonują obsługę rozliczeniową z zagranicą, obejmującą rozrachunki we wszystkich formach przyjętych w stosunkach międzynarodowych. Są one popularnie nazywane bankami dewizowymi, upoważnionymi przez NBP do czynności, na których wykonywanie jest wymagane specjalne zezwolenie. W ramach polskich przepisów dewizowych wprowadzono następujące pojęcia:

– rezydent,

– nierezydent,

– wartości dewizowe,

– obrót dewizowy.

Międzynarodowy Fundusz Walutowy (International Monetary Fund) cz. II

Rezydentami (dawniej zwanymi osobami krajowymi) są osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania w kraju oraz osoby prawne mające siedzibę w kraju. Rezydentami są także polskie przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne i inne polskie przedstawicielstwa oraz misje specjalne korzystające z immunitetów i przywilejów dyplomatycznych lub konsularnych. Natomiast nierezydentami (zwanymi dawniej osobami zagranicznymi) są osoby fizyczne nie mające miejsca zamieszkania w kraju oraz osoby prawne nie mające siedziby w kraju, a także inne podmioty nie mające siedziby w kraju. Podobnie nierezydentami są mieszczące się na terenie kraju obce przedstawicielstwa dyplomatyczne, urzędy konsularne, misje specjalne i organizacje międzynarodowe oraz inne obce przedstawicielstwa dyplomatyczne korzystające z przywilejów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy umów, ustaw lub powszechnie ustalonych zwyczajów międzynarodowych.

Rezydenci i nierezydenci mogą posiadać w kraju i za granicą wartości dewizowe i dokonywać nimi obrotu dewizowego w określonych przepisami granicach. W ten sposób zliberalizowano zasady gospodarki dewizowej w stosunku do poprzedniego stanu prawnego i stworzono podstawy dla wprowadzenia wymienialności złotego i wykorzystania mechanizmów rynkowych w obrocie dewizowym.

Wartością dewizową są waluty obce i dewizy, złoto i platyna w stanie nie przerobionym, a także złote monety bite po 1850 r. Do wartości dewizowych zalicza się także papiery wartościowe wystawione w obcych walutach. Należą do nich akcje, obligacje, weksle, różnego rodzaju czeki, akredytywy, polecenia wypłat i przekazy, książeczki oszczędnościowe, jeśli opiewają na obce waluty i są płatne w obcych walutach.

Podobne Artykuły

Zostaw odpowiedź

Twoj adres e-mail nie bedzie opublikowany.