FAKTORING

Faktoring wywodzi się z praktyki banków amerykańskich. W latach sześćdziesiątych operacje faktoringu podjęły europejskie banki, a także instytucje finansowe zajmujące się inkasowaniem należności. Faktoring jest złożoną operacją bankową i może występować w różnych odmianach, w zależności od treści umowy zawieranej między bankiem (faktorem) a faktorantem korzystającym z jego usług. W klasycznej postaci faktoring jest formą krótkoterminowego finansowania działalności fakto- ranta przez przejęcie (nabycie) jego wierzytelności, przy czym faktor zrzeka się prawa regresu do faktoranta, gdyby dłużnik nie uregulował zobowiązania. W innej odmianie faktoringu bank podejmuje się ściągnięcia handlowych należności przedsiębiorstwa, udzielając mu równocześnie zaliczki na przejęte (cedowane) wierzytelności. Ryzyko niewypłacalności dłużnika ponosi w pierwszym przypadku faktor, a w drugim przypadku zleceniodawca. Szczegółowe zasady rozliczeń i podział ryzyka reguluje umowa faktoringu. Na treść umowy mają wpływ normy prawa obowiązującego w poszczególnych państwach. Bank będący faktorem wykonuje na rzecz klienta (faktoranta) trzy funkcje:

– funkcję finansowania,

– funkcję przejęcia ryzyka (del credere),

– funkcję usługową.

Funkcja finansowania może być realizowana w dwojaki sposób: aj faktor nalaywa wierzytelności (naieznOSCl) fflktorflntll WObfiC dłuŻni- ków przed terminem wymagalności roszczeń, płacąc kwotę pomniejszoną o 10% do 30% w stosunku do nominalnej kwoty zafakturowanych należności. Nabywający wierzytelności faktor nie zachowuje prawa regresu wobec faktoranta jest to faktoring właściwy, nazywany także faktoringiem pełnym faktor zaliczkuje wierzytelność cedowaną na niego przez faktoranta, zachowując prawo regresu, gdyby dłużnik nie wywiązał się ze zobowiązania.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *